W praktyce rynkowej w Polsce (i szerzej w Europie) najczęściej stosowanym gatunkiem drewna do produkcji parkietów jest dąb. Wynika to z połączenia cech użytkowych oraz dostępności: dąb ma dobrą odporność na ścieranie i uszkodzenia, zachowuje stabilność wymiarową w typowych warunkach eksploatacji podłogi, a przy tym jest powszechnie dostępny i cenowo przewidywalny.
Odpowiedź "Sosny" jest niepoprawna, ponieważ sosna (podobnie jak inne gatunki iglaste) jest relatywnie miękka w porównaniu z popularnymi gatunkami liściastymi wykorzystywanymi na parkiet. Z tego powodu częściej spotyka się ją w formie desek podłogowych, gdzie inny jest kompromis między ceną, wyglądem i trwałością.
Odpowiedź "Bukowego" również nie jest najlepszym wyborem jako "najczęściej stosowany", mimo że buk jest gatunkiem liściastym i bywa używany na podłogi. Buk ma jednak tendencję do większej wrażliwości na zmiany wilgotności, co może zwiększać ryzyko odkształceń, jeżeli warunki w pomieszczeniu są niestabilne lub montaż/eksploatacja nie są prawidłowe.
Odpowiedź "Świerkowego" jest niepoprawna z analogicznych powodów jak sosna: świerk jest drewnem iglastym, typowo bardziej miękkim, przez co gorzej znosi intensywne użytkowanie charakterystyczne dla parkietów w wielu obiektach.
Warto zapamiętać też różnicę źródeł: normy terminologiczne porządkują pojęcia, a normy wyrobów opisują wymagania dla elementów podłogowych. Popularność gatunków wynika głównie z praktyki rynkowej i właściwości materiału, a nie z definicji terminów.
