W dostępie ISDN BRA (Basic Rate Access) transmisja jest realizowana w konfiguracji 2B+D, czyli z dwoma kanałami użytkowymi B oraz kanałem sygnalizacyjnym D. W instalacji abonenckiej (po stronie lokalu) spotyka się terminale TE1, które są natywnie zgodne z ISDN i nie wymagają dodatkowych adapterów.
Kluczowe w pytaniu są dwa warunki: (1) instalacja ma działać z BRA i TE1 oraz (2) ma być wykonana przy najniższych kosztach. Z perspektywy okablowania oznacza to dobór minimalnej liczby par, która spełnia wymagania interfejsu. Dla ISDN BRA (interfejs S0) stosuje się przewód 2‑parowy. Kabel 1‑parowy nie zapewnia wymaganej liczby torów, więc nie spełnia warunku technicznego.
Oznaczenie YTKSY dotyczy kabli telekomunikacyjnych do instalacji wewnętrznych, a zapis typu 2x2x0,5 informuje, że kabel ma 2 pary (każda para to 2 żyły) o średnicy żyły 0,5 mm. Dlatego YTKSY 2x2x0,5 jest rozwiązaniem minimalnym, które pozwala zrealizować połączenie dla BRA.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- YTKSY 1x2x0,5 – ma tylko jedną parę, więc jest niewystarczający dla ISDN BRA/S0.
- YTKSY 3x2x0,5 – technicznie może działać, ale zawiera dodatkową parę, która nie jest wymagana; podnosi to koszt materiału i nie spełnia kryterium "najniższych kosztów".
- YTKSY 5x2x0,5 – analogicznie zapewnia duży zapas par, jednak bez uzasadnienia technicznego w tej sytuacji; jest droższy i nie jest wyborem minimalnokosztowym.
W zadaniach egzaminacyjnych często sprawdza się właśnie połączenie wiedzy technicznej (ile par jest potrzebne) z umiejętnością praktyczną (dobór minimalnego wariantu materiałowego). Najczęstsze pomyłki wynikają z utożsamienia "pary" z "żyłą" lub z odruchowego przewymiarowania instalacji.
