Zadanie sprawdza umiejętność doboru opakowania zbiorczego tak, aby zmieścić wymaganą liczbę jednakowych jednostek ładunku bez pozostawiania wolnej przestrzeni. Przyjmujemy typowe, egzaminacyjne założenie: puszki są ustawione pionowo, a układ jest prostopadły (siatka), bez upakowania "na mijankę".
Krok 1: interpretacja wymiarów puszki
Średnica = 50 mm (to "bok" w planie ułożenia), wysokość = 75 mm (to wymiar warstwy w pionie).
Krok 2: obliczenie liczby puszek w kartonie
Liczbę sztuk wyznaczamy jako iloczyn liczby puszek wzdłuż długości, szerokości i liczby warstw:
(długość/50) × (szerokość/50) × (wysokość/75), przy czym zawsze liczymy tylko pełne rzędy i warstwy (wynik dzielenia nie może być zaokrąglany w górę).
Dlaczego poprawny jest Karton 2?
Karton 2 ma wymiary 600×300×300 mm. Obliczamy:
600/50=12 (dokładnie), 300/50=6 (dokładnie), 300/75=4 (dokładnie).
Zatem 12×6×4 = 288. Oznacza to idealne dopasowanie: wymagana liczba puszek mieści się w jednym kartonie i układ wypełnia wymiary bez "reszty".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Karton 1 (400×200×300): 400/50=8, 200/50=4, 300/75=4, więc 8×4×4=128. To za mało, trzeba byłoby użyć więcej niż jednego kartonu.
- Karton 3 (600×400×200): 600/50=12, 400/50=8, natomiast 200/75=2 (bo 2,67 oznacza tylko 2 pełne warstwy). Razem 12×8×2=192, czyli nadal za mało.
- Karton 4 (600×400×400): 600/50=12, 400/50=8, 400/75=5 (bo 5,33 daje 5 pełnych warstw). To 12×8×5=480, czyli karton jest zbyt duży względem wymogu "bez wolnej przestrzeni" dla 288 sztuk.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj trzy wymiary i pamiętaj, że w logistyce pakowania liczą się pełne warstwy — każdy ułamek po dzieleniu oznacza, że kolejna warstwa się nie mieści.
