Kody asysty używane w obsłudze pasażerów (m.in. w komunikacji operacyjnej i w zleceniach dla personelu asysty) mają za zadanie jednoznacznie określić zakres pomocy, jakiej potrzebuje dana osoba podczas przemieszczenia się po lotnisku oraz podczas boardingu i deboardingu.
Odpowiedź "WCHR" jest właściwa, gdy pasażer:
- potrzebuje wózka inwalidzkiego głównie do pokonania dłuższych odległości (np. między punktami terminala),
- jest w stanie wejść/zejść po schodach,
- potrafi przesiąść się z wózka na miejsce w samolocie (zwykle z minimalną pomocą lub bez niej).
Dlatego ten kod pasuje do opisu, w którym kluczowe jest ograniczenie w chodzeniu na dystans, a nie niemożność pokonywania schodów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego przypadku?
- "WCHS" dotyczy sytuacji, gdy pasażer wymaga wózka oraz pomocy przy schodach (nie jest w stanie samodzielnie pokonywać schodów). Jeśli opis wskazuje, że schody są możliwe do pokonania, to ten kod będzie zbyt "mocny".
- "DPNA" odnosi się do potrzeby szczególnej asysty wynikającej z określonych ograniczeń (nie jest to kod wózkowy). Gdy opis skupia się na mobilności i wózku, wybór DPNA jest typowym skutkiem pomylenia kategorii kodów.
- "STCR" dotyczy transportu na noszach (stretcher). Jest stosowany w przypadkach wymagających przewozu w pozycji leżącej, a nie jedynie ograniczenia chodzenia na dystans.
Wskazówka egzaminacyjna: przy kodach z grupy WCH* zawsze wypisz w myślach dwa kryteria: (1) czy pasażer może chodzić po schodach oraz (2) czy jest w stanie przesiąść się na fotel w kabinie. Dopiero potem wybierz właściwy skrót.
