Współczynnik wykorzystania ładowności opisuje, jak efektywnie użyto możliwości przewozowych kontenera w aspekcie masy. Najczęściej liczy się go jako iloraz: masa ładunku podzielona przez dopuszczalną ładowność kontenera. Im bliżej 1 (czyli 100%), tym lepsze wykorzystanie ładowności – pod warunkiem, że nie przekroczono ograniczeń.
W tym zadaniu trzeba uwzględnić dwa niezależne warunki:
- Warunek masowy: kontener musi dopuszczać przewóz ładunku o masie brutto 27 ton (ładunek nie może przekroczyć ładowności).
- Warunek objętościowy: kontener musi mieć wystarczającą kubaturę, aby pomieścić 35 m3 ładunku.
Dopiero dla kontenerów spełniających oba warunki porównuje się współczynnik wykorzystania ładowności. Najwyższy wynik zwykle daje kontener, który ma najmniejszą ładowność spośród dopuszczalnych (bo wtedy mianownik jest najmniejszy), a jednocześnie zapewnia wymaganą objętość. Dlatego poprawny wybór to "20 ft Hi Cube Open Top Containers" – jest to wariant, który w zestawieniu kontenerów spełnia ograniczenia i pozwala uzyskać największy udział masy ładunku w dostępnej ładowności.
Dlaczego pozostałe typy kontenerów są błędne? Zwykle dzieje się tak z jednego z powodów: (1) mają za małą kubaturę lub ładowność, więc nie spełniają warunków, albo (2) są "zbyt duże" pod względem ładowności, co obniża wskaźnik (większy mianownik), mimo że fizycznie ładunek by się zmieścił.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw odrzuć opcje niespełniające któregokolwiek ograniczenia, a dopiero potem licz i porównuj wskaźnik dla pozostałych.
