We flotacji rud miedzi celem jest otrzymanie koncentratu, czyli produktu wzbogaconego w minerały zawierające miedź. W typowych rudach siarczkowych nośnikami metalu są przede wszystkim minerały siarczkowe. Dlatego w koncentracie pożądana jest jak największa zawartość minerałów miedzionośnych, a jak najmniejsza zawartość minerałów płonnych (gangi).
Odpowiedź "Kwarc." jest poprawna, ponieważ kwarc (SiO2) jest powszechnym minerałem skały płonnej. Nie jest on źródłem miedzi, więc jego obecność w koncentracie jest traktowana jako zanieczyszczenie obniżające jakość produktu (np. zwiększające udział krzemionki i masę materiału do dalszego przerobu).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo wskazują minerały użyteczne w przeróbce rud miedzi:
- "Chalkozyn." to siarczek miedzi, czyli minerał miedzionośny. W kontekście flotacji siarczkowej jest to składnik pożądany w koncentracie, a nie "nieużyteczny".
- "Chalkopiryt." jest jednym z najważniejszych minerałów rud miedzi; również należy do siarczków i stanowi typowy składnik koncentratu.
- "Bornit." to kolejny minerał siarczkowy zawierający miedź, który traktuje się jako część frakcji użytecznej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się siarczki miedzi oraz typowy minerał skały płonnej, pytanie zwykle sprawdza rozróżnienie: minerały miedzionośne = użyteczne, a kwarc i inne krzemiany = nieużyteczne w koncentracie. To rozróżnienie jest praktyczne przy ocenie, czy flotacja jest selektywna (mało gangi w koncentracie) czy "ciągnie" minerały płonne.
