SNR (Signal-to-Noise Ratio) to jeden z podstawowych parametrów jakości w telekomunikacji. Określa, jak duża jest moc sygnału użytecznego w porównaniu do mocy szumów obecnych w torze transmisyjnym. Im większy SNR, tym łatwiej odbiornik rozróżnia sygnał od zakłóceń i tym bardziej stabilna może być transmisja (zwykle mniejsza podatność na błędy i zrywanie połączenia).
Poprawna jest odpowiedź: "Stosunek mocy sygnału do mocy szumów." To właśnie definicja SNR. W praktyce spotyka się zapis jako iloraz mocy lub jako wartość w skali logarytmicznej (decybele), ale sens pozostaje ten sam: relacja sygnał–szum.
- Odpowiedź "Elementarna stopa błędów." jest błędna, bo opisuje miarę błędów w transmisji (np. BER), czyli skutek złej jakości lub zbyt małego SNR, a nie samą relację mocy sygnału i szumu.
- Odpowiedź "Szybkość transmisji." jest błędna, ponieważ szybkość (bitrate) mówi o tym, ile danych przesyła się w jednostce czasu, a nie o jakości sygnału względem zakłóceń. Wysoka szybkość nie gwarantuje wysokiego SNR.
- Odpowiedź "Maksymalna szybkość przesyłania danych." również jest błędna: to pojęcie przepływności/limitu łącza. Maksymalna osiągalna szybkość może zależeć od SNR, ale nie jest tym samym parametrem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach widzisz zestaw: "stosunek", "stopa błędów", "szybkość", "maksymalna szybkość", to SNR rozpoznasz po słowie-kluczu stosunek i po odniesieniu do mocy sygnału oraz mocy szumów. Pozostałe odpowiedzi dotyczą wydajności transmisji lub jakości mierzonej liczbą błędów.
