W typowej dystrybucji oprogramowania (również narzędzi do obsługi i programowania sterowników) znajduje się plik, którego uruchomienie rozpoczyna instalację. Najczęściej jest to plik określany jako setup (często spotykany jako nazwa pliku uruchamiającego instalator) lub inny instalator dostarczony przez producenta.
Odpowiedź "Setup" jest poprawna, ponieważ oznacza plik, który startuje kreator instalacji i prowadzi użytkownika przez kolejne kroki: wybór katalogu, komponentów, akceptację licencji i zakończenie instalacji.
Dlaczego pozostałe typowe alternatywy bywają błędne w takich pytaniach?
- Archiwum (np. paczka ze spakowanymi plikami) samo w sobie zwykle nie instaluje programu — najpierw trzeba je rozpakować, a dopiero potem uruchomić właściwy instalator.
- Dokumentacja (np. instrukcja lub plik "readme") opisuje instalację, ale nie wykonuje jej.
- Pliki konfiguracyjne/biblioteki są potrzebne programowi po instalacji, lecz ich uruchomienie nie rozpoczyna poprawnego procesu instalacyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli wśród plików dystrybucyjnych widzisz opcję typu "setup/installer", to zwykle jest to plik, który należy uruchomić jako pierwszy. Dopiero gdy instalator tego wymaga, wskazuje się kolejne pliki lub sterowniki w dalszych krokach kreatora.
