W drugim roku życia (około 12–24 miesiąca) rozwój społeczny dziecka intensywnie postępuje, ale współpraca z rówieśnikami jest jeszcze ograniczona. Dlatego za dominującą uznaje się zabawę równoległą: dzieci przebywają blisko siebie i mogą używać podobnych zabawek, jednak każde realizuje własną aktywność. Kontakt bywa krótkotrwały (spojrzenia, naśladowanie, sięganie po ten sam przedmiot), ale bez trwałego uzgadniania zasad.
Odpowiedź "Zabawa równoległa." jest poprawna, bo opisuje etap, w którym dziecko uczy się funkcjonowania w obecności innych dzieci, lecz nie potrafi jeszcze stabilnie dzielić się zadaniami, negocjować reguł ani podtrzymywać wspólnego celu zabawy. To także powód, dla którego w placówkach dla najmłodszych często obserwuje się zabawę "obok siebie", a nie "razem".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do drugiego roku życia?
- "Zabawa grupowa." sugeruje trwałą aktywność w większej grupie, zwykle z elementami wspólnych reguł. W tym wieku dzieci dopiero uczą się naprzemienności i kontroli impulsów, więc takie współdziałanie jest raczej sporadyczne.
- "Zabawa wspólna." zakłada wspólny temat i podtrzymywanie interakcji (np. proste role, wspólny cel). U dwulatków może się pojawiać epizodycznie, ale nie jest formą dominującą.
- "Zabawa zespołowa z podziałem ról." wymaga rozumienia ról społecznych, planowania i językowego uzgadniania działań; to charakterystyczne dla starszych dzieci, a nie dla typowego rozwoju w drugim roku życia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "podział ról", "zespołowa" lub "grupowa", zwykle dotyczy to wieku przedszkolnego. Dla 1–2 lat częściej właściwe są pojęcia związane z zabawą samotną/obserwacyjną lub równoległą.
