W konstrukcji odzieży sposób rozpoczęcia wykroju (czyli "baza" siatki konstrukcyjnej) jest silnie powiązany z typem kołnierza. Metoda oparta na wykreślonym kącie prostym (90°) polega na wyznaczeniu dwóch prostopadłych linii: pionowej linii środka tyłu oraz poziomej linii wszycia/dołu kołnierza. Taki układ stanowi punkt wyjścia do dalszego modelowania.
Poprawna jest odpowiedź: "kołnierz koszulowy (stojąco-wykładany ze stójką)", ponieważ ten kołnierz składa się z dwóch funkcjonalnych części: stójki (utrzymującej kołnierz przy szyi) oraz wyłogu (części wykładanej). W praktyce konstrukcyjnej kąt prosty porządkuje kierunki prowadzenia linii, co ułatwia prawidłowe ustawienie stójki i wyłogu względem podkroju szyi.
Dlaczego pozostałe typy kołnierzy nie pasują do opisu "modeluje się na podstawie wykreślonego kąta prostego"?
- Kołnierz płaski (typu bebe) zwykle projektuje się przez odrysowanie/wykorzystanie podkroju szyi z korpusu i modelowanie kształtu kołnierza, który leży płasko. Brak oddzielnej stójki sprawia, że nie stosuje się tej samej siatki startowej opartej o kąt 90°.
- Kołnierz wykładany płaski również bazuje na konstrukcji związanej z korpusem i układa się płasko na ramionach; nie jest to typowy przypadek siatki kołnierza koszulowego startującej od kąta prostego.
- Kołnierz szalowy powstaje z przedłużenia przodu i uformowania klapy/rewersu, a więc jego logika konstrukcyjna wynika z linii klapy i dekoltu, a nie z niezależnej siatki kołnierza opartej o kąt prosty.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi widzisz kołnierz z wyraźną stójką (oddzielny element podtrzymujący) oraz wyłogami, to bardzo często oznacza kołnierz koszulowy, którego konstrukcja rozpoczyna się od układu prostopadłych linii.
