Warstwa ścieralna nawierzchni ścieżki to ta część, która jest bezpośrednio eksploatowana przez ruch pieszy i czynniki atmosferyczne. Z tego powodu materiał na tę warstwę powinien być trwały, odporny na ścieranie, stabilny wymiarowo i możliwie jednolity pod względem frakcji.
Odpowiedź "Grys granitowy." spełnia te wymagania: jest to kruszywo łamane z twardej skały, które dobrze pracuje w nawierzchniach mineralnych, zapewnia estetyczny wygląd oraz pozwala na utrzymanie ścieżki poprzez okresowe dosypywanie i profilowanie. W praktyce architektury krajobrazu kruszywa granitowe są często wybierane tam, gdzie liczy się odporność i czysty, mineralny charakter nawierzchni.
Pozostałe propozycje są mniej właściwe dla warstwy ścieralnej:
- "Gruz ceglany." bywa wykorzystywany jako materiał z recyklingu, ale jego parametry są zmienne (zanieczyszczenia, różna nasiąkliwość, kruszenie). Częściej rozważa się go w warstwach konstrukcyjnych lub w rozwiązaniach tymczasowych, a nie jako docelową, estetyczną warstwę ścieralną ścieżek w ogrodzie stylizowanym.
- "Strugi drewniane." to materiał organiczny, który ulega biodegradacji, przemieszcza się, łatwo tworzy koleiny i nie zapewnia trwałej, równej warstwy ścieralnej przy intensywniejszym użytkowaniu. Lepiej sprawdza się jako ściółka na rabatach niż jako zasadnicza warstwa nawierzchni.
- "Pumeks hutniczy." (materiał porowaty/żużlowy) nie jest standardowym wyborem na warstwę ścieralną ścieżek w ogrodach tego typu; może mieć inne przeznaczenia, ale w pytaniu o typowy dobór kruszywa do ścieżek nie stanowi najlepszego dopasowania.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: warstwa ścieralna ścieżki = materiał odporny na ścieranie i warunki atmosferyczne, najczęściej kruszywo mineralne (np. grys) o odpowiedniej frakcji.
