Największą wytrzymałością spośród podanych rozwiązań typowo charakteryzuje się murek betonowy. Wynika to z tego, że beton w murku (zwłaszcza wykonywanym jako element lity lub z odpowiednim zbrojeniem) tworzy monolityczną, ciągłą strukturę, która dobrze przenosi obciążenia ściskające i równomiernie rozkłada naprężenia.
W przypadku murków kamiennych kluczowe jest rozróżnienie: inna jest wytrzymałość samego kamienia jako materiału, a inna wytrzymałość konstrukcji murka. Murek kamienny murowany składa się z wielu elementów połączonych zaprawą. Takie połączenia tworzą liczne spoiny, które mogą być słabszymi strefami (m.in. podatnymi na mikropęknięcia i nierównomierne osiadanie). Dlatego konstrukcja modułowa nie zawsze osiąga parametry zbliżone do monolitu betonowego.
Murek kamienny suchy (bez zaprawy) opiera się głównie na ciężarze własnym i tarciu między kamieniami. Przy większych obciążeniach lub wysokości murka łatwiej o przesunięcia i rozluźnianie układu, więc jego zdolność przenoszenia obciążeń jest mniejsza niż w rozwiązaniach wiązanych.
Murek drewniany ma najniższą wytrzymałość i trwałość w tym zestawie: drewno jest materiałem organicznym, wrażliwym na wilgoć i degradację biologiczną, a ponadto jego zachowanie pod ściskaniem i w warunkach zewnętrznych jest mniej korzystne niż betonu.
W praktyce architektury krajobrazu wybór technologii łączy się z funkcją murka: beton sprawdza się tam, gdzie oczekuje się większej nośności i stabilności, natomiast kamień (murowany lub suchy) częściej dobiera się, gdy priorytetem jest estetyka i mniejsze wysokości konstrukcji.
