W pytaniu chodzi o dobór spoiwa do utwardzenia (ulepszenia) nawierzchni gruntowej, gdy grunt ma dużą zawartość części ilastych. Taki grunt jest zwykle bardzo spoisty, łatwo przechodzi w stan plastyczny po zawilgoceniu, może pęcznieć i trudno uzyskać na nim stabilną, odporną na koleinowanie nawierzchnię bez modyfikacji właściwości podłoża.
Wapno jest klasycznym spoiwem stosowanym do stabilizacji/modyfikacji gruntów ilastych. W praktyce jego użycie ma na celu m.in. obniżenie plastyczności i "rozluźnienie" struktury iłów, poprawę urabialności podczas mieszania i zagęszczania oraz podniesienie parametrów użytkowych warstwy po wykonaniu stabilizacji. Dlatego wybór "Wapno" jest najbardziej uzasadniony w kontekście gruntów o dużej zawartości frakcji ilastej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Glina – jest składnikiem gruntu (frakcją/rodzajem materiału spoistego), a nie spoiwem stosowanym do jego utwardzania. Dodanie gliny do gruntu ilastego nie rozwiązuje problemu nadmiernej plastyczności ani podatności na rozmiękanie.
- Gips – wiąże i twardnieje, ale nie jest typowym spoiwem do stabilizacji nawierzchni gruntowych w terenie zewnętrznym, zwłaszcza tam, gdzie kluczowa jest odporność na wodę i cykle zawilgocenia. W praktyce jego zastosowania są inne niż ulepszanie podłoża pod nawierzchnie gruntowe.
- Cement – jest powszechnym spoiwem budowlanym i bywa używany do stabilizacji, jednak w pytaniu rozstrzygające jest wskazanie spoiwa właściwego dla gruntu o dużej zawartości iłów, gdzie typowo jako pierwsze rozważa się wapno (modyfikacja właściwości gruntów spoistych). Sam cement bywa kojarzony z "najmocniejszym" spoiwem, ale to skojarzenie może prowadzić do błędu w zadaniach z doboru technologii do rodzaju gruntu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "grunt ilasty/dużo iłów", szukaj odpowiedzi związanej z wapnem jako spoiwem do poprawy właściwości gruntów spoistych. Gdy mowa o kruszywach i mieszankach mineralnych, częściej pojawia się cement.
