W jednostce powołanej do realizacji projektów kluczowe jest takie ułożenie zależności służbowych i przepływu informacji, aby można było sprawnie dobierać ludzi do zadań, koordynować prace między specjalnościami oraz rozliczać postęp. Z tego powodu najbardziej adekwatna jest struktura macierzowa, która łączy dwa wymiary zarządzania: funkcjonalny (działy/specjalności) oraz projektowy (zespoły zadaniowe tworzone pod konkretne przedsięwzięcia).
W strukturze macierzowej typowe jest, że pracownik ma "podwójne" przyporządkowanie: odpowiada merytorycznie w ramach swojej funkcji (np. administracja, finanse, IT), a jednocześnie realizuje zadania w projekcie pod kierunkiem kierownika projektu. Dzięki temu łatwiej:
- tworzyć zespoły z różnych działów bez trwałej reorganizacji całej firmy,
- przesuwać zasoby między projektami w zależności od obciążenia,
- uzyskać specjalistyczną jakość pracy (nadzór funkcjonalny) przy zachowaniu odpowiedzialności za wynik projektu (nadzór projektowy).
Odpowiedź "Liniowa" nie pasuje, bo w strukturze liniowej dominuje proste, jednoosobowe podporządkowanie i hierarchia, co utrudnia elastyczne budowanie zespołów projektowych i współpracę przekrojową. Odpowiedź "Funkcjonalna" również bywa niewystarczająca dla projektów, ponieważ wzmacnia podział na działy, ale może osłabiać koordynację między nimi, gdy projekt wymaga intensywnej współpracy kilku specjalności. Odpowiedź "Liniowo-sztabowa" dodaje funkcje doradcze (sztab), lecz nadal opiera się głównie na hierarchii liniowej; nie rozwiązuje typowego problemu projektów, czyli równoległej koordynacji zadań i zasobów między wieloma działami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się organizacja nastawiona na projekty, interdyscyplinarne zespoły i współdzielenie pracowników między zadaniami, najczęściej chodzi o strukturę macierzową.
