Układy sieciowe (TN, TT, IT) opisują sposób połączenia punktu sieci z ziemią oraz sposób prowadzenia części ochronnej instalacji. Aby rozpoznać właściwy typ na schemacie, trzeba przeanalizować: (1) czy punkt neutralny źródła/zasilania ma połączenie z ziemią, (2) jak wykonano połączenia ochronne w instalacji odbiorczej oraz (3) czy funkcje ochronna i neutralna są rozdzielone, czy połączone w jednym przewodzie.
Dlaczego "TN-C": W układzie TN-C w pewnym odcinku instalacji występuje wspólny przewód pełniący jednocześnie funkcję ochronną i neutralną (ochronno-neutralną). To właśnie ta cecha jest kluczowa do identyfikacji: jeśli na schemacie widać brak rozdziału funkcji ochronnej i neutralnej, a powrót prądu roboczego i funkcja ochronna są realizowane wspólnie, jest to charakterystyczne dla TN-C.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- TT – typowo rozpoznaje się po tym, że części przewodzące dostępne instalacji są połączone z uziomem lokalnym, a zasilanie ma własny punkt odniesienia do ziemi niezależny od uziomu instalacji. Sama obecność uziemienia nie wystarcza; ważne jest, czy uziemienie ochronne jest niezależne od "zera" sieci.
- IT – cechą jest izolowany punkt sieci względem ziemi lub połączenie z ziemią przez dużą impedancję. Na schematach zwykle nie widać bezpośredniego, "twardego" uziemienia punktu neutralnego typowego dla TN/TT.
- TN-S – w tym układzie przewód ochronny i neutralny są prowadzone oddzielnie na całej długości (brak wspólnego przewodu ochronno-neutralnego). Jeśli schemat pokazuje rozdzielone tory ochronny i neutralny, byłby to argument za TN-S, a nie TN-C.
Wskazówka egzaminacyjna: podczas analizy schematu nie kieruj się samymi literami w nazwie, tylko szukaj "cechy rozstrzygającej": wspólny przewód dla funkcji ochronnej i neutralnej wskazuje na TN-C, a stały rozdział tych funkcji wskazuje na TN-S.
