KWALIFIKACJA DRM4 - STYCZEŃ 2018

W pytaniach o dobór zaprawki kluczowe jest rozpoznanie rodzaju wady oraz przewidywanego sposobu wykończenia elementu. Zaprawka (materiał naprawczy) ma nie tylko zamaskować defekt, ale też zapewnić poprawną obróbkę po naprawie i trwałość efektu.

Na co patrzeć przy doborze zaprawki?

• Geometria wady: czy jest to wąska rysa/pęknięcie, czy ubytek o określonej głębokości i objętości. Ubytki zwykle wymagają mas wypełniających, które po utwardzeniu dają się zeszlifować do poziomu powierzchni.
• Charakter podłoża: lite drewno, płyta drewnopochodna, okleina/fornir, powierzchnia już polakierowana lub surowa. Różne podłoża mają inną chłonność i inną przyczepność materiałów naprawczych.
• Wykończenie po naprawie: jeżeli element ma być bejcowany lub lakierowany, zaprawka nie może powodować plam, odcięć koloru lub odspajania. Dla gotowych, barwionych powierzchni częściej stosuje się rozwiązania retuszowe pozwalające dopasować odcień.
• Obróbka po naprawie: wiele zaprawek trzeba po utwardzeniu zeszlifować, a niektóre są przeznaczone do retuszu bez agresywnego szlifowania. W praktyce liczy się też czas wiązania i możliwość polerowania.

Dlaczego trzy pozostałe odpowiedzi mogą być błędne?

• Częstym błędem jest wybór zaprawki "na kolor", mimo że nie nadaje się do danego typu uszkodzenia (np. nie wypełni rysy lub będzie zbyt krucha w ubytku).
• Inny błąd to użycie materiału, który po nałożeniu nie daje się prawidłowo wyrównać (pozostawia ranty, zapada się albo wykrusza po wyschnięciu).
• Możliwa jest też niezgodność z planowanym wykończeniem: zaprawka może inaczej chłonąć bejcę lub ograniczać przyczepność lakieru, przez co naprawa "wychodzi" po wykończeniu.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw nazwij wadę (ryska, pęknięcie, ubytek, wyszczerbienie), potem dobierz zaprawkę pod kątem funkcji (wypełnienie vs retusz) i dopiero na końcu myśl o barwie i efekcie wizualnym.