Kołnierz krojony wraz ze stójką to rozwiązanie konstrukcyjne, w którym forma kołnierza jest opracowana tak, aby obejmowała również stójkę (część przylegającą do szyi) w spójny sposób. W praktyce oznacza to, że na rysunku konstrukcyjnym powinny być czytelne kluczowe cechy:
- linia załamania (rolowania), która rozdziela część pracującą jako stójka od części kołnierzowej,
- ciągłość kształtu pomiędzy stójką a kołnierzem (brak "oderwania" tych elementów jak w konstrukcji dwuczęściowej),
- logiczny przebieg linii wszycia do podkroju szyi/odszycia oraz kształt pozwalający na poprawne ułożenie przy szyi.
Odpowiedź "Rysunek B" jest poprawna, ponieważ przedstawia właśnie taki sposób wykonania formy: pokazuje kołnierz krojony z uwzględnioną stójką i właściwymi liniami konstrukcyjnymi. Dzięki temu po skrojeniu i uszyciu element układa się poprawnie: stójka przylega do szyi, a kołnierz układa się na zewnątrz zgodnie z linią załamania.
Pozostałe rysunki są błędne w tym ujęciu, bo typowo pokazują inne rozwiązania konstrukcyjne, np.:
- kołnierz bez wyodrębnionej stójki (brak części przylegającej do szyi lub brak właściwej linii załamania),
- kołnierz i stójkę jako osobne elementy (konstrukcja dwuczęściowa), co nie odpowiada sformułowaniu "krojonego wraz ze stójką",
- układ linii wszycia lub kształt uniemożliwiający poprawne dopasowanie do podkroju szyi.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "który rysunek przedstawia…" warto zawsze odszukać na schemacie elementy krytyczne (linia załamania, stójka, linia wszycia) i dopiero potem porównywać kształt zewnętrzny. To ogranicza ryzyko wyboru na podstawie ogólnego podobieństwa.
