Stabilizator napięcia to układ, którego celem jest utrzymanie w przybliżeniu stałego napięcia wyjściowego mimo zmian napięcia wejściowego oraz obciążenia. Kluczowe "tropy" na schemacie to:
- źródło napięcia odniesienia (bardzo często dioda Zenera pracująca w obszarze przebicia),
- element regulacyjny (np. tranzystor szeregowo z obciążeniem),
- porównanie i sprzężenie zwrotne (np. wzmacniacz błędu porównujący Uwy z odniesieniem).
Układy typu "parametryczny" i "szeregowy" zwykle rozpoznaje się po tym, że dioda Zenera tworzy stały punkt odniesienia, a rezystor ogranicza prąd. W stabilizatorze szeregowym z tranzystorem napięcie na emiterze (wyjściu) "podąża" za bazą ustaloną przez Zenera (wtórnik emiterowy), co poprawia stabilizację względem prostego układu parametrycznego.
W bardziej rozbudowanym stabilizatorze liniowym występuje wzmacniacz operacyjny jako wzmacniacz błędu: porównuje on napięcie z dzielnika (R1, R2) z napięciem odniesienia i steruje tranzystorem wykonawczym tak, aby zredukować błąd regulacji. Sama obecność wzmacniacza operacyjnego nie przesądza jeszcze o stabilizacji – decyduje rola pętli (utrzymanie stałego Uwy).
"Schemat 4." nie pełni funkcji stabilizatora: układ zawiera wzmacniacz operacyjny oraz zwykłe diody prostownicze w pętli sprzężenia, co jest charakterystyczne dla prostownika precyzyjnego (idealnego). Taki prostownik służy do prostowania małych sygnałów AC bez istotnego wpływu progu przewodzenia diod. Brakuje tu typowego źródła odniesienia (np. diody Zenera) i mechanizmu utrzymywania zadanej stałej wartości napięcia DC na wyjściu niezależnie od obciążenia.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odpowiadają schematom zawierającym elementy stabilizacji: diodę Zenera jako odniesienie, tranzystor jako element szeregowy i/lub pętlę regulacji z wzmacniaczem błędu. To są właśnie klasyczne topologie stabilizatorów napięcia.
