"Ciepło suche o działaniu miejscowym" oznacza podanie ciepła na ograniczony obszar ciała za pomocą nośnika, który nie zwilża skóry i nie jest kąpielą. Klasycznym przykładem w opiece domowej jest termofor z wodą: ciepło przekazywane jest przez gumową osłonę termoforu, a bodziec działa miejscowo (np. na okolicę stawu lub mięśnia).
Odpowiedź "Termofor z wodą o temperaturze 60°C." pasuje do definicji ciepła suchego i lokalnego działania. W praktyce opiekuńczej ważne jest jednak, że parametry (m.in. temperatura i czas) powinny być dobierane do stanu skóry, wieku, czucia oraz chorób współistniejących, ponieważ zbyt wysoka temperatura może prowadzić do oparzeń. Z tego powodu w realnych procedurach podkreśla się kontrolę skóry i stosowanie przekładki (np. ręcznika).
Pozostałe propozycje nie spełniają kryterium "ciepła suchego" lub "miejscowego" w tym ujęciu:
- "Kataplazm z ziemniaków o temperaturze 60°C." to okład/masa o charakterze wilgotnym (półpłynnym), zwykle kojarzona z ciepłem wilgotnym, a nie typowym "suchym" ogrzewaniem.
- "Kąpiel nasiadowa." jest zabiegiem z użyciem wody, czyli bodźcem wilgotnym; dodatkowo obejmuje większy obszar i ma charakter bardziej ogólny dla danej okolicy niż klasyczny, punktowy środek miejscowy.
- "Okład ciepły." w praktyce bywa wykonywany jako okład wilgotny (np. zwilżony materiał), więc nie jest jednoznacznym przykładem ciepła suchego.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać zasadę: termofor = ciepło suche, a zabiegi z wodą lub mokrym materiałem częściej zalicza się do ciepła wilgotnego. Zawsze myśl też o przeciwwskazaniach i bezpieczeństwie skóry podopiecznego.
