W identyfikacji stopów na zgładzie metalograficznym kluczowe jest rozpoznanie charakterystycznych składników mikrostruktury. Dla żeliwa cechą wyróżniającą jest obecność węgla w postaci grafitu (najczęściej płatkowego lub sferoidalnego) albo – w zależności od rodzaju – znaczny udział węglików (żeliwo białe). Grafit na obrazie mikroskopowym widoczny bywa jako ciemne wydzielenia o typowej morfologii, zanurzone w osnowie (np. ferrytycznej, perlitycznej lub mieszanej).
Odpowiedź "Staliwo" jest niepoprawna, bo staliwo (odlewana stal) w typowym obrazie mikrostruktury nie wykazuje grafitu jako cechy podstawowej; mikrostruktura zależy od składu i obróbki cieplnej, ale zasadniczo jest to układ faz i składników typowy dla stali (np. ferryt i perlit, czasem inne struktury), bez charakterystycznych wydzieleń grafitu jak w żeliwie.
Odpowiedź "Silumin" (stopy Al-Si) również nie pasuje do obrazu typowego dla stopów Fe-C: w siluminach oczekuje się struktur związanych z krystalizacją stopów aluminium (np. wydzielenia krzemu/eutektyki), a nie grafitu w osnowie żelaznej. Różni się też sposób trawienia i kontrast faz.
Odpowiedź "Brąz" (stopy miedzi, najczęściej z cyną) ma mikrostrukturę charakterystyczną dla stopów Cu, bez grafitu typowego dla żeliwa. W praktyce egzaminacyjnej najpewniejszą przesłanką jest więc rozpoznanie obecności i postaci grafitu oraz osnowy żeliwnej.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, że żeliwo = grafit/węgliki jako wyróżnik, a stopy aluminium i miedzi mają "nieżelazny" charakter mikrostruktury i nie dają obrazu typowego dla układu Fe-C.
