Stopień mobilności pacjenta w zadaniach egzaminacyjnych jest zwykle wyznaczany przez dopasowanie opisu funkcjonowania do kryteriów konkretnej skali podanej w arkuszu (tutaj: w ramce). Kluczowe jest czytanie opisu całościowo, a nie opieranie się na jednym słowie.
- Jak rozwiązać zadanie krok po kroku:
- Wydziel z opisu informacje o sposobie poruszania się (czy pacjent chodzi, czy wymaga pomocy, czy używa sprzętu pomocniczego).
- Sprawdź ograniczenia i warunki (np. czy mobilność dotyczy tylko domu, także terenu zewnętrznego, czy występują bariery).
- Porównaj te cechy z progami/poziomami skali w ramce i wybierz stopień, który obejmuje wszystkie podane cechy, bez "naciągania" kryteriów.
Odpowiedź "3°" jest właściwa, ponieważ odpowiada poziomowi opisanym w ramce dla tego stopnia mobilności. Pozostałe stopnie są niepoprawne typowo z następujących powodów: niższe stopnie zwykle oznaczają bardziej ograniczoną samodzielność lub mniejszy zakres przemieszczania niż wynika z opisu, a wyższe stopnie zakładają większą sprawność/niezależność niż ta, którą przedstawia ramka.
Najczęstsza pułapka polega na pomyleniu poziomów pośrednich: gdy opis zawiera zarówno elementy samodzielności, jak i ograniczenia, poprawny wybór bywa stopniem "środkowym", a nie skrajnym. Na egzaminie warto podkreślać w opisie słowa-klucze i warunki (gdzie, jak długo, z jaką pomocą), a następnie sprawdzać je punkt po punkcie z kryteriami skali.
