Fasolka po bretońsku jest w praktyce gastronomicznej rozpoznawalną potrawą kuchni polskiej: bazą jest fasola (najczęściej biała) oraz sos pomidorowy z dodatkami smakowymi. Charakterystyczną cechą tej potrawy jest to, że poza składnikami roślinnymi pojawia się też wyraźny dodatek mięsny, który buduje smak i aromat (wędzonka, przyprawy, tłuszcz).
Dlatego odpowiedź "Kiełbasa." jest właściwa: kiełbasa (często wędzona) jest jednym z najbardziej typowych surowców stosowanych w fasolce po bretońsku w gastronomii szkolnej i w codziennej praktyce kuchennej. W wielu recepturach spotyka się także boczek, ale to nie zmienia faktu, że kiełbasa pozostaje klasycznym i powszechnie akceptowanym składnikiem tej potrawy.
- "Cukinia." – cukinia jest warzywem często używanym w potrawach warzywnych, leczo czy zapiekankach. Może pasować technicznie do duszenia, ale nie jest składnikiem kojarzonym z fasolką po bretońsku i zmieniałaby charakter dania.
- "Pieczarki." – pieczarki są typowe dla sosów grzybowych, farszów lub potraw z dodatkiem grzybów. W fasolce po bretońsku nie stanowią standardowego surowca; ich użycie prowadzi do innego profilu smakowego niż klasyczny.
- "Wołowina." – wołowina bywa stosowana w gulaszach i potrawach duszonych, ale w fasolce po bretońsku najczęściej spotyka się wyroby wędliniarskie (kiełbasa, boczek). Wybór wołowiny wynika często z mylenia potraw "z sosem" z potrawami na bazie fasoli.
W zadaniach egzaminacyjnych tego typu warto myśleć "karta technologiczna": jaki surowiec jest typowy dla danej potrawy i uzasadniony jej tradycyjną recepturą. Jeśli w tabeli (recepturze) jest miejsce na składnik mięsny, najbardziej trafnym wyborem jest kiełbasa.
