W druku (także w druku cyfrowym) standardowym sposobem opisu i realizacji koloru jest model subtrakcyjny CMYK. Wynika to z fizyki mieszania barw w odbiciu: farby/tonery pochłaniają (odejmują) część światła padającego na podłoże, a obserwowany kolor jest efektem tego, co zostaje odbite.
Odpowiedź "CMYK" jest więc właściwa, ponieważ prace przeznaczone do druku są zwykle przygotowywane jako separacje na składowe procesowe: cyjan, magenta, żółty oraz czarny. To pozwala sterować nakładaniem poszczególnych składowych i kontrolować odwzorowanie barw w procesie produkcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "RGB" to model addytywny (mieszanie światła). Jest naturalny dla monitorów i urządzeń emitujących światło. Pliki w RGB mogą być punktem wyjścia w grafice, ale przed drukiem zwykle wymagają konwersji do przestrzeni związanej z drukiem (często do CMYK) i użycia profili.
- "Pantone" odnosi się do systemu kolorów specjalnych (spot) i wzorników. Może być używany w poligrafii, ale nie jest podstawowym "systemem barw" procesu czterobarwnego w typowym druku cyfrowym; to raczej sposób specyfikacji konkretnego koloru dodatkowego.
- "Heksadecymalny" to sposób zapisu wartości koloru (np. w grafice i projektowaniu stron), a nie model technologiczny realizacji barwy w maszynie drukującej. Sam zapis nie mówi, jak kolor zostanie wytworzony na podłożu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: ekran = RGB, druk = CMYK. Dopiero w dalszych, bardziej zaawansowanych zagadnieniach dochodzą kwestie dodatkowych farb, rozszerzonych gamutów i profili urządzeń.
