System komorowo-filarowy z zawałem stropu rozpoznaje się po tym, że eksploatacja prowadzona jest w komorach, między którymi pozostawia się filary (elementy nośne/ochronne). Charakterystyczną cechą odróżniającą go od wariantów podsadzkowych jest sposób postępowania z pustką poeksploatacyjną: w wariancie z zawałem dopuszcza się (w sposób zaplanowany i kontrolowany) zniszczenie oparcia stropu i jego obniżenie/obwałowanie w wybranych rejonach, zamiast wypełniania wybranych przestrzeni materiałem podsadzkowym.
Odpowiedź Komorowo-filarowy z zawałem stropu pasuje, gdy na schemacie widać układ komór oddzielonych filarami oraz brak cech typowych dla podsadzki (np. oznaczeń wypełnienia pustek), a jednocześnie wskazany jest zawał w przestrzeni poeksploatacyjnej.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z następujących powodów:
- Zabierkowy z podsadzką płynną odnosi się do innej organizacji urabiania (zabierki/stopnie) i z reguły zakłada utrzymywanie stateczności przez wypełnianie pustek podsadzką; sam układ komór i filarów nie jest tu cechą dominującą.
- Komorowy z zawałem stropu pomija kluczową cechę w postaci filarów; w systemie komorowym nie występuje typowy, regularny układ filarów nośnych rozdzielających komory jak w układzie komorowo-filarowym.
- Komorowo-filarowy z podsadzką płynną myli sposób likwidacji pustek: w wariancie podsadzkowym pustki (lub ich część) są wypełniane podsadzką, co jest przeciwstawne do założenia zawału stropu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozstrzygnij, czy schemat pokazuje filary (to odróżnia komorowo-filarowy od komorowego), a dopiero potem oceń, czy pustka jest zawałowana czy podsadzana. Taka kolejność zmniejsza ryzyko pomyłki nazw podobnych do siebie.
