W rozbudowanych sieciach, w których topologia często się zmienia (awarie łączy, dołączanie nowych segmentów, zmiany przepustowości), kluczowe jest, aby trasy były wyznaczane i aktualizowane automatycznie. Dlatego poprawną odpowiedzią jest "Dynamiczny".
Routing dynamiczny polega na tym, że routery używają protokołów routingu do wymiany informacji o osiągalności sieci i na tej podstawie budują oraz modyfikują tablicę routingu. Gdy nastąpi zmiana w sieci, urządzenia mogą przeliczyć najlepsze ścieżki i osiągnąć tzw. konwergencję bez ręcznej ingerencji administratora. To ma szczególne znaczenie w dużej infrastrukturze, gdzie liczba tras jest wysoka, a ręczne utrzymanie konfiguracji szybko staje się nieefektywne.
Odpowiedź "Statyczny" nie pasuje do warunku "szybko zmieniających się sieciach", ponieważ routing statyczny wymaga ręcznego dodawania i aktualizowania tras. W praktyce, przy częstych zmianach, prowadzi to do opóźnień w odtwarzaniu łączności i zwiększa ryzyko błędów konfiguracyjnych (np. brakująca trasa, błędna maska, zły next-hop).
Odpowiedzi "Zewnętrzny" oraz "Lokalny" nie stanowią standardowych, równorzędnych "typów routingu" w sensie metody wyznaczania tras (jak statyczny vs dynamiczny). "Zewnętrzny" bywa kojarzony z routingiem między systemami autonomicznymi, a "lokalny" z zakresem działania w obrębie sieci, ale nie rozstrzygają one mechanizmu automatycznej aktualizacji tras, o który faktycznie chodzi w pytaniu.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: im większa i bardziej zmienna sieć, tym bardziej opłaca się routing dynamiczny; routing statyczny sprawdza się głównie w małych, stabilnych topologiach lub jako pojedyncza trasa domyślna.
