Układ deszczułek parkietowych "w jodełkę" (tzw. herringbone) charakteryzuje się tym, że kolejne elementy są układane naprzemiennie pod kątem, a końce deszczułek dochodzą do boków sąsiednich, tworząc wyraźny, powtarzalny zygzak. Na rysunku/schemacie widać wtedy sekwencję "ramion" ustawionych prostopadle lub prawie prostopadle, które układają się w linię przypominającą kształt litery V powtarzanej w rzędach.
Odpowiedź "w cegiełkę" odnosi się do przesunięcia kolejnych rzędów względem siebie (jak mur z cegieł). W takim układzie deszczułki w sąsiednich pasach biegną zwykle równolegle, a spoiny poprzeczne są przesunięte o część długości elementu, bez charakterystycznych "ząbków" jodełki.
Odpowiedź "w plecionkę" (basket weave) daje efekt przeplatania: grupy deszczułek tworzą bloki ułożone raz w jednym, raz w prostopadłym kierunku. Wzór jest bardziej "blokowy" i regularny, ale nie tworzy ciągłego zygzaka na całej powierzchni.
Odpowiedź "w szachownicę" to układ pól/kwadratów, zwykle o stałym rytmie, w którym granice tworzą siatkę prostokątów lub kwadratów. Także tutaj nie występuje naprzemienne łączenie deszczułek końcem do boku w sposób typowy dla jodełki.
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać jodełkę, szukaj na rysunku serii "kolanek"/załamań w jednym kierunku oraz powtarzalnych linii przypominających rybi szkielet. Jeśli widzisz wyłącznie przesunięte rzędy równoległe — to bardziej "cegiełka". Jeśli widzisz powtarzające się bloki prostopadłe — to "plecionka".
