Tłumienie (attenuation) w torze abonenckim opisuje, o ile zmniejsza się poziom sygnału podczas propagacji wzdłuż linii. W telekomunikacji standardowo wyraża się je w decybelach (dB), czyli w skali logarytmicznej, ponieważ straty są naturalnie mnożnikowe (kolejne odcinki linii "mnożą" straty), a w dB wygodnie się je sumuje.
Definicja w dB opiera się na stosunku poziomów:
- dla mocy: tłumienie A jest proporcjonalne do 10·log z ilorazu mocy na wejściu do mocy na wyjściu,
- dla napięcia lub prądu: przy porównywalnych impedancjach można użyć 20·log z ilorazu napięć (lub prądów) wej./wyj.
Z punktu widzenia sensu fizycznego poprawny wzór ma dwie kluczowe cechy:
- zawiera logarytm (bo dB to miara logarytmiczna),
- jest oparty o iloraz wejście/wyjście, tak aby dla linii tłumiącej (wyjście mniejsze niż wejście) otrzymać dodatnią wartość tłumienia.
Dlaczego pozostałe typowe formy odpowiedzi bywają błędne?
- Wzór bez logarytmu (np. zwykły ułamek) opisuje jedynie stosunek amplitud/mocy, ale nie tłumienie w dB.
- Odwrócony iloraz (wyjście/wejście) daje wartości ujemne dla strat, co zwykle nie jest przyjętą konwencją przy podawaniu tłumienia jako "straty".
- Użycie 20·log dla mocy (albo 10·log dla napięcia) miesza definicje i prowadzi do wyniku liczbowo niezgodnego z definicją dB dla danej wielkości.
- Różnica arytmetyczna (wejście − wyjście) nie jest poprawną miarą tłumienia, bo nie skaluje się prawidłowo przy zmianie poziomów i nie odpowiada własnościom toru transmisyjnego.
W praktyce spotyka się też tłumienność jednostkową (np. w dB na km), która jest tłumieniem przeliczonym na długość odcinka. Jest to inna wielkość niż samo tłumienie całkowite, choć wynika z tej samej definicji w dB.
