Hot-spot (miejscowe przegrzanie) w module fotowoltaicznym pojawia się wtedy, gdy część ogniwa lub jedno z ogniw w łańcuchu zaczyna pracować w innych warunkach niż pozostałe. W praktyce prowadzi to do sytuacji, w której w ograniczonym obszarze wydziela się większa moc cieplna (lokalnie rośnie strata energii), co jest widoczne np. w badaniu termowizyjnym jako "gorący punkt".
Na powstawanie hot-spotów typowo wpływają czynniki, które powodują nierównomierność elektryczną lub lokalne uszkodzenie struktury ogniwa:
- Miejscowe zacienienie modułów – zacieniony fragment ogranicza prąd lub zmienia warunki pracy, co może prowadzić do niekorzystnego rozkładu napięć/prądów w szeregu ogniw i lokalnego nagrzewania.
- Chodzenie instalatorów po modułach – obciążenie punktowe może wywołać mikropęknięcia, uszkodzenia połączeń i miejscowy wzrost oporu, a to sprzyja lokalnym stratom cieplnym.
- Mikrouszkodzenia ogniw – pęknięcia, przerwane ścieżki przewodzące i degradacja połączeń powodują, że prąd "omija" uszkodzony obszar lub przepływa niejednorodnie, co zwiększa nagrzewanie w konkretnych punktach.
Natomiast powiększone luki między modułami są cechą montażową związaną głównie z mechaniką, wentylacją i rozszerzalnością cieplną konstrukcji. Same w sobie nie tworzą lokalnego defektu elektrycznego w pojedynczym ogniwie, więc nie są typową przyczyną hot-spotów. Mogą wpływać na inne aspekty (np. warunki chłodzenia całego modułu), ale nie stanowią bezpośredniego mechanizmu powstawania punktowego przegrzania ogniwa.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać: hot-spot = lokalny problem w ogniwie (zacienienie/defekt/uszkodzenie), a nie "geometria odstępów" między sąsiednimi modułami.
