Cyfryzacja materiałów archiwalnych (w tym nagrań dźwiękowych na nośnikach analogowych) służy przede wszystkim zabezpieczeniu treści oraz umożliwieniu udostępniania bez dalszego zużywania oryginału. Dlatego w doborze do digitalizacji stosuje się kryteria, które mówią o wartości i o ryzyku utraty informacji, a nie o wygodzie administracyjnej.
Odpowiedź "miejsce przechowywania" jest poprawna, ponieważ sama lokalizacja (magazyn, depozyt, inny oddział) nie przesądza o tym, czy nagranie wymaga digitalizacji. Materiały cenne lub zagrożone degradacją powinny być zabezpieczane niezależnie od tego, gdzie fizycznie leżą.
Pozostałe propozycje to typowe, zasadne przesłanki digitalizacji:
- "wartość artystyczna nagrania" – wysoka wartość podnosi priorytet digitalizacji, bo kopia cyfrowa wspiera ochronę i upowszechnianie zasobu.
- "częstotliwość udostępniania" – im częściej nośnik jest odtwarzany lub wypożyczany, tym większe ryzyko zużycia; kopia cyfrowa ogranicza kontakt użytkownika z oryginałem.
- "stan fizyczny nośnika" – zły stan to sygnał zagrożenia utratą treści; digitalizacja bywa działaniem ratunkowym, zanim degradacja uniemożliwi odczyt.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: digitalizuje się dla ochrony i dostępu. Wszystko, co zwiększa wartość lub ryzyko utraty treści (wartość, zużycie, degradacja), zwykle zwiększa potrzebę digitalizacji, a czynniki administracyjne (jak miejsce składowania) nie powinny być decydujące.
