W telefonii VoIP wybór kodeka mowy to kompromis między jakością, zapotrzebowaniem na pasmo i opóźnieniem. Pytanie dotyczy kodeka, który jednocześnie daje najmniejsze opóźnienie sygnału (głównie opóźnienie algorytmiczne wynikające z samego kodowania) oraz najwyższą jakość połączeń.
Odpowiedź "G.711" jest właściwa, ponieważ jest to kodowanie PCM o stałej przepływności i niewielkiej złożoności obliczeniowej. W praktyce oznacza to:
- bardzo małe opóźnienie algorytmiczne – brak rozbudowanych mechanizmów analizy i kompresji mowy typowych dla kodeków niskobitratowych,
- wysoką jakość w klasycznej telefonii wąskopasmowej, bo sygnał jest kodowany w sposób prosty i przewidywalny, z ograniczonymi zniekształceniami wynikającymi z kompresji stratnej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "G.729" to kodek silnie kompresujący. Zwykle oszczędza pasmo, ale wymaga bardziej złożonego kodowania/odkodowania, co zwiększa opóźnienie algorytmiczne i może pogorszyć subiektywną jakość (szczególnie przy stratach pakietów).
- "G.726" stosuje kompresję ADPCM. Choć bywa mniej wymagający niż niektóre kodeki bardzo niskobitratowe, nadal jest kompromisem: mniejsze zużycie pasma kosztem jakości/odporności w porównaniu do PCM oraz potencjalnie większych opóźnień przetwarzania niż w G.711.
- "G.723" (często spotykany jako G.723.1) jest kodekiem o niskiej przepływności, projektowanym pod oszczędność pasma. Niska przepływność zwykle wiąże się z większym opóźnieniem (m.in. przez ramki) i niższą jakością w porównaniu do G.711.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się G.711, często jest on łączony z "najwyższą jakością" (w telefonii narrowband) i "najmniejszym opóźnieniem kodeka", natomiast G.729/G.723 z oszczędnością pasma kosztem jakości i opóźnienia. W zadaniach projektowych dobór kodeka należy jednak zawsze zestawić z parametrami łącza WAN, QoS oraz wymaganiami jakości rozmów.
