W klasycznym modelu linii długiej stosuje się tzw. stałe rozłożone (parametry jednostkowe) odniesione do jednostki długości: R (rezystancja), L (indukcyjność), G (upływność/przewodność izolacji) oraz C (pojemność).
Jednostka μS/km oznacza "mikrosiemens na kilometr". Siemens (S) jest jednostką przewodności (odwrotności oporu), więc wielkość wyrażana w S/km opisuje przewodność odniesioną do długości. Dokładnie temu odpowiada upływność jednostkowa (często oznaczana jako G lub g): informuje, jak "łatwo" prąd upływa przez dielektryk/izolację pomiędzy żyłami (lub żyłą a ziemią) na każdym kilometrze linii.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do μS/km?
- "Rezystancja jednostkowa" dotyczy oporu przewodników i ma jednostkę Ω/km, a nie S/km. To częsty błąd: opór i przewodność są wielkościami odwrotnymi, ale mają różne jednostki.
- "Przenikalność elektryczna" to wielkość materiałowa (parametr dielektryka). Nie wyraża się jej w siemensach na kilometr; w ujęciu obwodowym wpływa pośrednio na pojemność jednostkową C, a C ma jednostkę F/km.
- "Indukcja magnetyczna" (B) jest wielkością pola magnetycznego, a jej jednostką jest tesla (T), więc nie jest parametrem jednostkowym RLGC w S/km.
W praktyce telekomunikacyjnej większa upływność jednostkowa może wskazywać np. pogorszenie izolacji (zawilgocenie, uszkodzenia), co zwiększa straty i zmienia własności transmisyjne toru. Dlatego rozpoznawanie jednostek parametrów R, L, G, C jest ważne w diagnostyce i interpretacji danych pomiarowych.
