Napar (infuz) otrzymuje się przez zalanie rozdrobnionego surowca zielarskiego gorącą wodą i pozostawienie na określony czas do wyługowania substancji czynnych, a następnie oddzielenie surowca (np. przez odcedzenie/przecedzenie). W praktyce recepturowej potrzebny jest więc sprzęt, który ułatwia utrzymanie warunków naparzania i bezpieczne zlanie gotowego wyciągu.
Odpowiedź "metalowy zaparzacz, przypominający dzbanek z pokrywką i uchwytem" jest właściwa, ponieważ taki zaparzacz jest funkcjonalnie przeznaczony do przygotowania naparów z surowców zielarskich: pozwala umieścić surowiec, zalać go wodą, przykryć naczynie (ograniczając straty ciepła) i następnie zlać płynny napar. Konstrukcja typu dzbanek z uchwytem ułatwia też pracę i ogranicza ryzyko oparzeń.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo odpowiadają innym czynnościom recepturowym:
- Naczynie z podziałką (cylindryczne, z dzióbkiem) kojarzy się z odmierzaniem objętości cieczy, a nie z procesem naparzania surowców.
- Wysokie urządzenie o zwartej budowie z ramieniem i elementem roboczym służy typowo do mieszania/ucierania/rozdrabniania lub innej obróbki mechanicznej, a nie do przygotowania naparu.
- Dwie półkoliste misy z dzióbkiem to sprzęt użyteczny do mieszania, przesypywania lub wylewania, ale nie jest to charakterystyczne naczynie do kontrolowanego naparzania surowca.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o napary szukaj wśród odpowiedzi naczyń, które kojarzą się z parzeniem i przykryciem (pokrywka) oraz z wygodnym zlaniem wyciągu (uchwyt, dzióbek).
