Drewno do instrumentów muzycznych (zwłaszcza elementów odpowiedzialnych za wzbudzanie i przenoszenie drgań, jak płyta rezonansowa) dobiera się pod kątem właściwości akustycznych. Kluczowe są m.in. stosunek sztywności do masy (wysoka sztywność przy relatywnie niskiej gęstości), możliwie niskie tłumienie drgań oraz korzystna, jednorodna struktura włókien.
Świerk jest powszechnie wskazywany jako materiał rezonansowy, ponieważ często spełnia te wymagania: jest stosunkowo lekki, a jednocześnie ma dobrą sprężystość wzdłuż włókien. W praktyce lutniczej ceni się także równomierne przyrosty roczne i prostosłoistość, które ułatwiają uzyskanie przewidywalnego zachowania elementu podczas drgań oraz obróbki.
Pozostałe gatunki z odpowiedzi są mniej typowe dla elementów, gdzie priorytetem jest maksymalizacja rezonansu:
- Dąb jest cięższy i zwykle bardziej tłumi drgania; bywa świetny konstrukcyjnie lub dekoracyjnie, ale nie jest "pierwszym wyborem" na płyty rezonansowe.
- Sosna jako drewno iglaste bywa mylona ze świerkiem, jednak jej właściwości i zmienność jakości (m.in. udział żywicy, struktura) częściej kierują ją do zastosowań budowlanych i stolarskich niż do precyzyjnych elementów akustycznych.
- Brzoza jest popularna np. w sklejce i elementach użytkowych; w kontekście rezonansu jest mniej charakterystycznym wyborem niż świerk w klasycznych rozwiązaniach instrumentów.
Warto pamiętać, że w praktyce instrumenty mogą wykorzystywać różne gatunki na różne części, ale jeśli pytanie dotyczy najbardziej odpowiedniego drewna ze względu na akustykę, najbardziej typową odpowiedzią jest świerk.
