Korozja galwaniczna to zjawisko elektrochemiczne, które występuje wtedy, gdy spełnione są jednocześnie trzy warunki: (1) dwa różne metale mają kontakt elektryczny, (2) znajdują się w środowisku przewodzącym jonowo (elektrolit, np. wilgoć), (3) istnieje różnica potencjałów między metalami. W takim układzie powstaje mikroogniwo: jeden metal staje się anodą i ulega rozpuszczaniu (korozji), a drugi jest katodą i jest chroniony.
W praktyce o tym, który metal jest "najmniej odporny" w sensie galwanicznym, decyduje jego pozycja w szeregu galwanicznym w danym środowisku. Metale szlachetne (np. złoto i srebro) zwykle leżą bardziej "katodowo", więc w parze z metalem aktywnym nie będą się rozpuszczać tak łatwo. Miedź jest mniej szlachetna niż złoto i srebro, ale nadal zwykle jest bardziej "katodowa" od aluminium.
Dlatego odpowiedź "Aluminium" jest poprawna: aluminium jest metalem bardziej aktywnym (anodowym) niż miedź, srebro i złoto, a więc w typowej parze galwanicznej będzie materiałem, który ulegnie przyspieszonej korozji.
- Odpowiedź "Złoto" jest błędna, ponieważ jest metalem bardzo szlachetnym; w parze galwanicznej zwykle pełni rolę katody i nie jest stroną intensywnie korodującą.
- Odpowiedź "Srebro" jest błędna z podobnego powodu: jest bardziej szlachetne i zwykle mniej podatne na rozpuszczanie w układach galwanicznych niż metale aktywne.
- Odpowiedź "Miedź" jest błędna, bo choć może korodować w innych mechanizmach, w typowym zestawieniu z aluminium to aluminium staje się anodą i degraduje się szybciej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz zestaw metali szlachetnych (Au, Ag) i metal aktywny (Al), najczęściej to metal aktywny będzie "najsłabszym ogniwem" w sensie korozji galwanicznej, o ile istnieje elektrolit i połączenie elektryczne.
