W historycznym (klasowym) podziale adresów IPv4 wyróżnia się klasy A–E. Klasa adresu wynika z pierwszych bitów pierwszego oktetu, więc w praktyce można ją rozpoznać po wartości pierwszej liczby w zapisie kropkowo-dziesiętnym.
Odpowiedź "192.0.0.0 – 223.255.255.255" jest poprawna, ponieważ klasa C ma prefiks bitowy 110. To oznacza, że pierwszy oktet może przyjmować wartości od 192 do 223. Gdy pierwszy oktet mieści się w tym przedziale, cały adres należy do klasy C, niezależnie od pozostałych oktetów (stąd granice 192.0.0.0 i 223.255.255.255).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "1.0.0.0 – 127.255.255.255" opisuje klasę A (prefiks 0). To bardzo duży zakres przeznaczony historycznie dla dużych sieci.
- "128.0.0.0 – 191.255.255.255" opisuje klasę B (prefiks 10), czyli zakres pośredni między A i C.
- "224.0.0.0 – 239.255.255.255" opisuje klasę D (prefiks 1110), która nie służy klasycznemu adresowaniu hostów, lecz jest wykorzystywana do multicastu.
Warto pamiętać, że dziś w praktyce stosuje się CIDR, a nie sztywne klasy. Jednak znajomość klas nadal pomaga w nauce podstaw TCP/IP i w rozumieniu domyślnych masek (/8, /16, /24) spotykanych w starszych opisach.