W typowym sterowaniu START/STOP w PLC oczekuje się trzech cech działania:
- Start: krótkie naciśnięcie S1 (zestyk NO) powinno włączyć wyjście Q0.0 (lampkę H0).
- Podtrzymanie: po zwolnieniu S1 lampka ma pozostać załączona (samopodtrzymanie realizowane zwykle przez użycie styku od wyjścia Q0.0 w gałęzi równoległej do przycisku START).
- Stop: naciśnięcie S2 (zestyk NC) ma przerwać działanie natychmiast i pewnie, czyli rozłączyć zarówno możliwość ponownego załączenia, jak i podtrzymania.
Odpowiedź "Program 4." spełnia te wymagania, ponieważ łączy warunek START oraz warunek podtrzymania w logiczną całość, a styk STOP (NC) znajduje się w torze, który przerywa podtrzymanie. Dzięki temu po załączeniu H0 układ "trzyma" wyjście poprzez własny styk, ale tylko wtedy, gdy S2 pozostaje w stanie spoczynkowym (NC przewodzi). Wciśnięcie S2 przerywa obwód i gasi H0.
Pozostałe programy prowadzą do niepożądanego zachowania:
- "Program 1." i "Program 2." wykorzystują osobne gałęzie z cewkami typu SET/RESET lub zwykłymi w sposób, który może powodować nadpisywanie stanu wyjścia w kolejnych sieciach (networkach). W PLC kolejność wykonywania sieci i typ cewki ma znaczenie, więc takie rozwiązanie bywa źródłem błędów: wyjście może być ustawiane i zaraz potem niewłaściwie wymuszane inną cewką.
- "Program 3." ma podtrzymanie zestawione tak, że warunek STOP może nie odcinać poprawnie całej logiki podtrzymania (zależnie od rozmieszczenia gałęzi równoległych). Skutkiem może być sytuacja, w której wyjście zachowuje się niezgodnie z opisem (np. brak pewnego wyłączenia lub błędne "trzymanie" po puszczeniu przycisku).
Na egzaminie warto sprawdzać zawsze dwie rzeczy: czy styk STOP (NC) jest wpięty tak, aby rozłączał każdą drogę doprowadzającą do cewki wyjścia, oraz czy podtrzymanie jest zrobione na styku od tego samego wyjścia (Q0.0), które jest sterowane.
