Toczenie czołowe (często nazywane też planowaniem) polega na obróbce powierzchni czołowej przedmiotu obrabianego, czyli tej prostopadłej do osi obrotu. W praktyce oznacza to, że posuw narzędzia jest realizowany głównie w kierunku promieniowym: od zewnętrznej średnicy w stronę środka lub odwrotnie (zależnie od technologii i warunków).
Do takiej operacji dobiera się nóż tokarski do toczenia czołowego, czyli taki, który ma krawędź (i naroże) ukształtowane oraz ustawione tak, aby:
- umożliwiać skrawanie powierzchni czołowej bez "uciekania" narzędzia na bok,
- zapewnić dostęp do obrabianej powierzchni i odpowiedni prześwit oprawki,
- pozwolić na bezpieczny dojazd w rejon środka (z zachowaniem poprawnej pracy naroża),
- utrzymać wymaganą prostopadłość czoła do osi oraz dobrą jakość powierzchni.
Narzędzia typowo kojarzone z toczeniem wzdłużnym mogą wyglądać podobnie, ale są zoptymalizowane do pracy wzdłuż osi przedmiotu. Przy planowaniu mogą powodować gorsze warunki skrawania (np. niekorzystny kontakt krawędzi, ryzyko pogorszenia geometrii powierzchni, utrudniony dojazd do miejsca obróbki).
Pozostałe przedstawione noże (nieprzeznaczone do toczenia czołowego) zwykle odpowiadają innym zabiegom, np. toczeniu wzdłużnemu, przecinaniu/odcinaniu albo obróbce kształtowej. Są one niepoprawnym wyborem, bo ich geometria i kierunek pracy krawędzi nie są dopasowane do skrawania powierzchni czołowej lub nie zapewniają bezpiecznego prześwitu podczas dojazdu narzędzia.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz przede wszystkim na to, czy nóż "celuje" krawędzią w powierzchnię czołową i czy może wykonywać posuw promieniowy bez kolizji oprawki z detalem/uchwytem.
