Adeps lanae jest tradycyjną łacińską nazwą lanoliny, czyli tłuszczu wełnianego (wool fat). W praktyce aptecznej lanolina bywa kojarzona z zastosowaniem w preparatach półstałych (maści, kremy) jako składnik o charakterze lipidowym oraz surowiec pomocniczy wpływający na właściwości podłoża.
Dlatego odpowiedź "Lanolina." jest poprawna: bezpośrednio tłumaczy nazwę łacińską Adeps lanae na nazwę polską surowca.
Pozostałe propozycje są mylące, bo należą do tej samej ogólnej grupy materiałów tłuszczowo-woskowych, ale oznaczają inne surowce:
- "Olbrot." to surowiec woskowy (pochodzenia roślinnego/mineralnego w zależności od definicji w danym opracowaniu), a nie tłuszcz wełniany; podobieństwo polega jedynie na tym, że oba mogą występować w recepturze jako składniki lipofilowe.
- "Wosk pszczeli." jest woskiem naturalnym, używanym m.in. do usztywniania podłoży, ale jego nazwa nie odpowiada określeniu Adeps lanae.
- "Smalec wieprzowy." to tłuszcz zwierzęcy, historycznie spotykany w niektórych zastosowaniach, jednak nie jest to lanolina i nie jest określany jako Adeps lanae.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie pojawia się lanae, warto skojarzyć ją z "wełną" (łac. lana), co naprowadza na lanolinę jako tłuszcz związany z wełną.
