Adresowanie bezwzględne w arkuszu kalkulacyjnym oznacza, że odwołanie do komórki nie zmienia się po skopiowaniu formuły w inne miejsce. Jest to kluczowe wtedy, gdy w obliczeniach chcesz użyć stałej wartości zapisanej w jednej, konkretnej komórce (np. stałego współczynnika lub stawki), a jednocześnie kopiować formułę w dół lub w bok tabeli.
W praktyce realizuje się to przez użycie znaku $ w adresie komórki. Znak ten stawia się przed literą kolumny i/lub przed numerem wiersza. Przykładowo zapis $A$1 oznacza, że po skopiowaniu formuły nie zmieni się ani kolumna A, ani wiersz 1. Dzięki temu odwołanie zawsze wskazuje tę samą komórkę.
Warto pamiętać, że istnieją też odwołania mieszane: zapis $A1 blokuje kolumnę, ale pozwala zmieniać wiersz, natomiast A$1 blokuje wiersz, ale pozwala zmieniać kolumnę. To przydaje się np. w tabelach, gdzie część danych ma być stała w jednym wymiarze.
Odpowiedź "$ np. $A$1" jest poprawna, bo wskazuje właściwy symbol składniowy używany do utrwalania adresu. Odpowiedzi zawierające "#", "&" oraz "%" są błędne, ponieważ te znaki nie pełnią funkcji adresowania bezwzględnego komórek w standardowej składni odwołań w arkuszach; ich użycie wiąże się z innymi kontekstami (np. zapisami tekstowymi lub formatowaniem), a nie z blokowaniem wiersza/kolumny.
