Wyłącznik nadprądowy ma chronić przewód zarówno przed przeciążeniem, jak i przed zwarciem. Dlatego nie dobiera się go wyłącznie z przewidywanego prądu zwarciowego, lecz najpierw z warunku przeciążeniowego wymaganego w praktyce do ochrony przewodów: Ib≤In≤Iz.
W zadaniu prąd obliczeniowy obwodu wynosi Ib=20 A, a długotrwała obciążalność prądowa przewodu Iz=27 A. Oznacza to, że prąd znamionowy wyłącznika In musi mieścić się między 20 A a 27 A. Z typowych prądów znamionowych najbliższą właściwą wartością jest 25 A, więc wybór powinien mieć oznaczenie "25".
Następnie sprawdza się, czy zabezpieczenie zadziała przy zwarciu. O tym decyduje człon elektromagnetyczny (zwarciowy), którego próg zależy od charakterystyki:
- dla B: ok. 3–5×In,
- dla C: ok. 5–10×In,
- dla D: ok. 10–20×In.
Dla "B25" próg natychmiastowego zadziałania to ok. 75–125 A, więc przy przewidywanym prądzie zwarciowym 150 A wyłącznik zadziała szybko i odłączy obwód.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów: "C16" i "D10" mają zbyt mały prąd znamionowy (nie spełniają doboru In pod Ib=20 A), natomiast "C20" spełnia dolną granicę In, ale nie realizuje wskazanego w zadaniu doboru In=25 A wynikającego z przedziału do 27 A oraz typowego stopniowania wartości znamionowych. Dodatkowo przy zwarciu 150 A charakterystyka C dla 20 A może zadziałać na granicy zakresu (5×In=100 A, 10×In=200 A), co czyni ją mniej jednoznaczną niż B25 w kontekście podanych danych.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw dobierz In z Ib i Iz (ochrona przed przeciążeniem), a dopiero potem sprawdź, czy prąd zwarciowy "łapie się" na próg członu zwarciowego dla B/C/D.
