W klasycznym (historycznym) podziale adresów IPv4 na klasy A–E o przynależności adresu do klasy decyduje przede wszystkim pierwszy oktet (czyli pierwsza liczba w zapisie kropkowo-dziesiętnym). W tym ujęciu:
- klasa A obejmuje adresy zaczynające się od 1 do 126,
- klasa B: 128–191,
- klasa C: 192–223,
- klasa D: 224–239 (adresy multicast),
- klasa E: 240–255 (zarezerwowane/eksperymentalne).
Klasa D jest przeznaczona do wieloadresowania, czyli wysyłania pakietów do grupy odbiorców (grupy multicast), a nie do pojedynczego hosta (unicast). Dlatego, aby rozpoznać adres klasy D, wystarczy sprawdzić, czy pierwszy oktet mieści się w zakresie 224–239.
Odpowiedź "239.255.203.1" jest poprawna, ponieważ pierwszy oktet wynosi 239, a więc należy do zakresu klasy D.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo ich pierwszy oktet wskazuje inne klasy/zastosowania:
- "128.1.0.8" zaczyna się od 128, co odpowiada klasie B (adresy unicast w starym modelu klasowym).
- "191.12.0.18" zaczyna się od 191, co nadal mieści się w zakresie klasy B (górna granica klasy B).
- "10.0.3.5" zaczyna się od 10 (klasa A w podziale klasowym) i dodatkowo należy do powszechnie używanego zakresu prywatnego 10.0.0.0/8, ale to nadal nie jest klasa D.
W praktyce współczesne sieci używają głównie adresacji bezklasowej (CIDR), jednak pojęcia klas bywają nadal wykorzystywane edukacyjnie do szybkiego rozpoznawania zakresów, zwłaszcza multicast.
