Pytanie dotyczy sygnału pierwotnego generowanego przez sam czujnik temperatury. W automatyce przemysłowej trzeba odróżniać: (1) czujnik (element pomiarowy) oraz (2) układ kondycjonowania/przetwornik (np. zamiana na 0–10 V lub 4–20 mA). Tu chodzi o sytuację, gdy czujnik sam z siebie podaje na wyjściu wartość napięcia odpowiadającą temperaturze.
Odpowiedź "Czujnik typu J" jest poprawna, ponieważ typ J to termopara. Termopary wykorzystują zjawisko termoelektryczne: na złączach dwóch różnych metali powstaje napięcie zależne od temperatury (ściślej: od różnicy temperatur między złączem pomiarowym a odniesienia). Jest to zatem czujnik, którego naturalnym sygnałem wyjściowym jest napięcie.
Pozostałe odpowiedzi opisują czujniki, które nie "wytwarzają" napięcia jako wielkości wyjściowej:
- "Czujnik Pt100" to czujnik rezystancyjny (RTD). Jego parametr wyjściowy to rezystancja platynowego elementu, rosnąca wraz z temperaturą. Aby uzyskać napięcie, stosuje się prąd pomiarowy i mierzy spadek napięcia na elemencie, ale to już cecha toru pomiarowego, nie samego czujnika jako źródła napięcia.
- "Czujnik PTC" to termistor o dodatnim współczynniku temperaturowym. Również zmienia przede wszystkim rezystancję wraz z temperaturą; napięcie pojawia się dopiero jako wynik sposobu zasilenia i pomiaru w układzie.
- "Czujnik Ni1000" jest czujnikiem rezystancyjnym wykonanym z niklu, gdzie zależność temperatury odczytuje się poprzez zmianę rezystancji. Analogicznie jak w Pt100, napięcie na zaciskach jest zależne od wymuszonego prądu i konfiguracji pomiaru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się termopara (np. typy oznaczane literami), najczęściej wiąże się to z napięciem termoelektrycznym. Gdy pojawiają się oznaczenia typu Pt100/Ni1000 lub PTC/NTC, jest to rodzina czujników rezystancyjnych, które wymagają odpowiedniego sposobu pomiaru rezystancji w torze pomiarowym.
