W produkcji słuchowiska radiowego "literacką podstawą" jest dokument, który niesie treść opowieści i pozwala zaplanować nagranie: kto mówi, co mówi, w jakiej kolejności oraz jakie są wskazówki co do przebiegu scen.
Taką rolę pełni scenariusz – zawiera dialogi, narrację, podział na sceny/ujęcia (w ujęciu radiowym: sekwencje), didaskalia i informacje potrzebne do reżyserii oraz realizacji (np. pauzy, emocje, miejsce akcji, sugerowane efekty). Dzięki temu scenariusz jest punktem odniesienia dla pracy lektora/aktorów, reżysera i realizatora dźwięku.
Pozostałe dokumenty nie są podstawą literacką:
- Partytura to zapis muzyczny przeznaczony dla wykonawców; wspiera nagrania muzyki, ale nie definiuje warstwy fabularnej i dialogowej słuchowiska.
- Rider techniczny opisuje wymagania techniczne i organizacyjne (sprzęt, łącza, mikrofony, warunki sceniczne/studyjne) – to dokument produkcyjny, a nie tekst utworu.
- Lista znaczników (markery) jest narzędziem porządkującym materiał nagraniowy lub montażowy (np. oznaczanie wejść, dubli, punktów edycji). Może ułatwiać pracę w DAW, ale nie stanowi treści literackiej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać rozróżnienie: scenariusz = treść, partytura = muzyka, rider = wymagania techniczne, znaczniki = organizacja montażu. To pomaga szybko wybrać poprawną odpowiedź bez mylenia dokumentów o różnych funkcjach.
