"Gra wielogłosowa" (polifonia w sensie wykonawczym) to zdolność instrumentu do równoczesnego wydobycia kilku dźwięków o różnej, określonej wysokości, dzięki czemu można zagrać interwał lub akord.
Odpowiedź "Ksylofon" jest poprawna, ponieważ jest to instrument perkusyjny melodyczny: ma zestaw drewnianych, chromatycznie nastrojonych płytek. W praktyce wykonawczej można uderzyć jednocześnie w kilka płytek (np. przy użyciu 2–4 pałek), uzyskując współbrzmienia. Stosuje się do tego techniki wielopałkowe oraz chwyty używane w grze na instrumentach sztabkowych.
Pozostałe propozycje nie spełniają warunku wielogłosowości:
- "Trójkąt" to idiofon o dźwięku zasadniczo nieokreślonym; generuje pojedynczy, perkusyjny sygnał bez zestawu różnych wysokości do budowania akordów.
- "Werbel" jest membranofonem o dźwięku nieokreślonym (szumowo-tonalnym). Może być głośny i bogaty w składowe, ale nie daje kontrolowanego jednoczesnego zestawu różnych wysokości.
- "Kocioł" (timpani) ma określoną wysokość i można go dostrajać, jednak w danym momencie typowo brzmi jeden ton, więc jest monofoniczny. Częsty błąd to utożsamienie możliwości strojenia z wielogłosowością.
W praktyce realizacji nagłośnień rozpoznanie źródeł mono- i wielogłosowych pomaga w decyzjach o doborze mikrofonu, panoramie oraz ustawieniach przetwarzania (np. kompresji), bo instrumenty zdolne do współbrzmień niosą więcej informacji harmonicznej.
