Wybór medium transmisyjnego dla dużej odległości wynika głównie z tłumienia oraz zjawisk ograniczających pasmo w torze. Dla dystansu rzędu 50 km najbardziej typowym rozwiązaniem jest światłowód jednomodowy, ponieważ ma relatywnie niskie tłumienie i dobrze nadaje się do połączeń dalekiego zasięgu.
Odpowiedź "Optyczny jednomodowy" jest poprawna, bo w praktyce to właśnie włókno jednomodowe projektuje się do tras długich (między węzłami, budynkami, punktami dystrybucyjnymi). Nie występuje w nim dyspersja modalna, która w wielomodzie ogranicza użyteczny zasięg przy wyższych przepływnościach/pasmach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "Optyczny wielomodowy": światłowód wielomodowy jest typowo stosowany na krótszych odcinkach (np. w budynkach), bo dyspersja modalna pogarsza parametry transmisji wraz ze wzrostem odległości. Dla dziesiątek kilometrów zwykle nie jest to właściwy wybór.
- "Miedziany współosiowy": choć kojarzy się z sieciami kablowymi, to tłumienie kabla współosiowego w funkcji częstotliwości i długości jest zbyt duże, aby bezpośrednio realizować odcinek 50 km bez wzmacniania/regeneracji lub części optycznej.
- "Miedziany symetryczny": skrętka i inne kable symetryczne są przeznaczone na krótkie odcinki (instalacje budynkowe), a ich parametry (tłumienie, przesłuchy) nie pozwalają na bezpośrednią transmisję na dziesiątki kilometrów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się wybór między SM/MM/miedzią i pada bardzo duża odległość, najpierw oceń, które medium fizycznie umożliwia taki zasięg przy sensownych stratach. Dopiero potem rozważ standard dostępu i architekturę sieci.
