Odporność korozyjna stali zależy przede wszystkim od jej składu chemicznego oraz warunków pracy (środowiska). W praktyce przemysłowej wiele pierwiastków stopowych jest dodawanych właśnie po to, aby tę odporność zwiększyć.
Odpowiedź "Wodór" wskazuje pierwiastek, którego obecność (w materiale lub w środowisku procesu) może prowadzić do niekorzystnych zjawisk degradacyjnych. Wodór nie pełni typowej roli "dodatku antykorozyjnego"; przeciwnie, jego oddziaływanie bywa łączone z pogorszeniem własności użytkowych stali, co w konsekwencji obniża trwałość elementów w eksploatacji.
Pozostałe odpowiedzi to pierwiastki kojarzone z podnoszeniem odporności korozyjnej:
- "Chrom" sprzyja tworzeniu warstwy pasywnej i jest kluczowy w stalach odpornych na korozję.
- "Nikiel" stabilizuje strukturę i w wielu stalach stopowych poprawia zachowanie korozyjne oraz własności w środowiskach agresywnych.
- "Molibden" często zwiększa odporność na określone formy korozji (np. w środowiskach chlorkowych) w stalach stopowych.
Na egzaminie warto zapamiętać ogólną regułę: Cr, Ni i Mo to typowe dodatki stopowe dla poprawy odporności korozyjnej, natomiast wodór częściej wiąże się z ryzykiem pogorszenia trwałości materiału i problemami eksploatacyjnymi.
