Szum kwantyzacji i zniekształcenia kwantyzacji powstają, gdy ciągły (analogowy) poziom sygnału musi zostać zapisany w postaci dyskretnej, z ograniczoną liczbą możliwych wartości amplitudy. Efektem są błędy zaokrągleń, które w odsłuchu mogą ujawniać się jako "ziarnistość", szczególnie w cichych partiach, wybrzmieniach oraz przy redukcji rozdzielczości bitowej (np. przejściu na niższy bit depth).
Poprawna odpowiedź "Dithering" wskazuje proces, który typowo stosuje się właśnie po to, aby ograniczyć słyszalność tych artefaktów. Dithering polega na dodaniu kontrolowanego, bardzo cichego szumu (czasem z kształtowaniem widma), co powoduje, że błąd kwantyzacji przestaje być skorelowany z sygnałem. W praktyce zamienia to nieprzyjemne, deterministyczne zniekształcenia w bardziej "jednorodny" szum tła, który bywa mniej uciążliwy percepcyjnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Kompresję stosuje się do kontroli dynamiki (zmiany relacji między cichymi i głośnymi fragmentami). Kompresor nie jest narzędziem przeznaczonym do redukcji błędu kwantyzacji; może nawet uwypuklać szum, jeśli podnosi poziom cichych fragmentów (np. przez makeup gain).
- Próbkowanie to etap konwersji A/C związany z dyskretyzacją w czasie (częstotliwość próbkowania). Nie jest to proces "po przetworzeniu" ani metoda redukcji szumu kwantyzacji; szum kwantyzacji wynika z ograniczonej rozdzielczości amplitudy (bitów), a nie z samego faktu pobierania próbek w czasie.
- Normalizację wykonuje się w celu ustawienia poziomu (np. do określonego szczytu lub głośności). Normalizacja nie zmienia natury błędów kwantyzacji; jedynie skaluje sygnał (a wraz z nim także szum obecny w materiale), więc nie jest typową metodą redukcji szumu kwantyzacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "szum kwantyzacji" i "redukcja artefaktów po cyfryzacji" albo "redukcja bitów", to skojarzenie powinno prowadzić do ditheringu, a nie do procesów związanych z dynamiką (kompresja) czy poziomem (normalizacja).
