Pytanie dotyczy tego, który z wymienionych protokołów aplikacyjnych typowo korzysta z transportu UDP. UDP jest protokołem bezpołączeniowym: nie zestawia sesji, ma mniejszy narzut i dobrze sprawdza się tam, gdzie komunikaty są krótkie, a ewentualne ponowienie zapytania może wykonać aplikacja.
DNS (Domain Name System) w najczęstszym scenariuszu pracy realizuje zapytania o rekordy (np. A/AAAA/CNAME) właśnie przez UDP. Wynika to z charakteru usługi: klient wysyła krótkie zapytanie, serwer odsyła krótką odpowiedź, a w razie braku odpowiedzi klient może wysłać zapytanie ponownie. W praktyce DNS może także używać TCP (np. dla niektórych większych odpowiedzi lub transferów stref), ale wśród podanych opcji tylko DNS jest protokołem, dla którego UDP jest typowym i powszechnie oczekiwanym transportem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- FTP – protokół przesyłania plików opiera się na połączeniach TCP (oddzielne połączenia sterujące i danych). Wymaga niezawodności i kontroli kolejności, co zapewnia TCP.
- POP3 – protokół pobierania poczty działa w modelu sesji klient–serwer i standardowo korzysta z TCP, bo musi zapewnić poprawność i kompletność przesyłanych danych.
- SMTP – protokół przesyłania poczty między serwerami i od klienta do serwera również opiera się na TCP, ponieważ utrata lub przestawienie fragmentów danych byłoby nieakceptowalne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się protokoły pocztowe i FTP, w większości przypadków są one TCP-only. DNS jest częstym wyjątkiem, bo zwykłe zapytania rekordów są projektowane pod UDP.
