Stosunek sygnału do szumu to parametr jakości toru audio mówiący, jak duży jest poziom sygnału użytecznego w porównaniu z poziomem szumu (np. szumu własnego urządzeń, przydźwięku, szumu tła). Standardowo oznacza się go skrótem SNR (z ang. Signal-to-Noise Ratio) i często podaje w decybelach. Im większy SNR, tym mniej słyszalny szum przy tym samym poziomie sygnału.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do definicji "stosunku sygnału do szumu"?
- PCM odnosi się do metody/formatu cyfrowej reprezentacji dźwięku (kodowanie próbek), a nie do relacji sygnału do szumu jako parametru jakości analogowo-cyfrowej.
- RMS (wartość skuteczna) opisuje sposób wyznaczania poziomu sygnału (uśrednianie energetyczne), np. napięcia lub sygnału audio, ale nie porównuje sygnału z szumem jako dwóch składowych.
- HPF to filtr górnoprzepustowy, czyli narzędzie kształtowania pasma (odcina niskie częstotliwości). Może pośrednio redukować pewne zakłócenia niskoczęstotliwościowe, ale sam skrót nie oznacza parametru SNR.
W praktyce realizatora nagłośnienia znajomość SNR pomaga czytać specyfikacje (np. mikserów, przedwzmacniaczy, odbiorników bezprzewodowych) i rozumieć, dlaczego przy dużych wzmocnieniach pojawia się słyszalny szum. W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest rozróżnienie: format/kodowanie (PCM), miara poziomu (RMS), rodzaj filtru (HPF) oraz parametr jakości (SNR).
