Podział tynków na mineralne i niemineralne (organiczne) odnosi się przede wszystkim do rodzaju spoiwa, czyli składnika, który wiąże kruszywo i decyduje o mechanizmie twardnienia.
Odpowiedź "Akrylowy." jest poprawna, ponieważ tynki akrylowe są oparte na żywicach syntetycznych (spoiwo organiczne). W praktyce budowlanej są to często tynki cienkowarstwowe dostarczane w postaci gotowej masy. Z tego powodu nie klasyfikuje się ich jako tynków mineralnych.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą tynków, których spoiwa mają charakter mineralny:
- "Gipsowy." – wiąże dzięki spoiwu gipsowemu, jest typowym tynkiem mineralnym do wnętrz.
- "Silikatowy." – bazuje na spoiwach krzemianowych (np. szkło wodne potasowe) i w klasyfikacjach technologicznych jest traktowany jako tynk mineralny (nie żywiczny), o dobrej paroprzepuszczalności.
- "Cementowy." – wiąże dzięki spoiwu cementowemu, jest klasycznym tynkiem mineralnym o wysokiej odporności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w nazwie tynku występuje akryl, zwykle oznacza to żywicę i grupę tynków organicznych. Natomiast nazwy od cementu, gipsu, wapna lub krzemianów prowadzą do tynków mineralnych. Takie rozróżnienie pomaga też w praktyce przy doborze wyprawy pod kątem paroprzepuszczalności i zgodności z podłożem.
